آیا واقعا استعداد های ذاتی ما بی نهایت است؟

این جمله را زیاد شنیده ایم. اینکه ظرفیت های و استعدادهای ما بینهایت است. اما واقعاً این حرف را باور داریم؟

اگر نداریم (که نداریم)، علت این عدم باور و ریشه این مسئله کجاست؟

شاید به جرات بشود گفت که ریشه اکثر مشکلات ما (که عدم باور به ظرفیت بی نهایت خودمان هم جزئی از آن است) از یک غفلت عظیم نشات میگیرد. از یک انحراف فکری بزرگ که دارد تمام خوشبختی و سعادت و موفقیتهایمان  را از ما میگیرد. و آن حقیقت این است:

ما روح هستیم، نه جسم.

آن وجودی که مورد سجده ملائکه قرار گرفت، روح ماست.

آن وجودی که تا ابد زنده میماند و زندگی میکند، روح ماست.

آن وجودی که درای استعداد و ظرفیت بینهایت است، روح ماست.

اما یک غفلتی ما را گرفته و ما خودمان را جسم میبینیم. جسمی که از نظر توانایی و ظرفیت اصلا قابل مقایسه با روح نیست.

اگر با تمرکز برخودتان، بتوانید این حقیقت خفته را بیدار کنید که “من یک روح هستم، نه جسم” در لحظات اول حسی از شگفتی، تعجب و شعف بسیار شما را فرا خواهد گرفت و تولد معنوی شما، از آن لحظه آغاز میگردد و شما در مسیر تعالی قرار میگیرد. مسیری که هیچ کس، حتی بغل دستیتان از آن خبر ندارد. مسیری که انتهایش آرامش، خوشبختی و موفقیت است.

براتون آرزوی موفقیت میکنم.

یا علی.

Heading

Click here to add your own text